WinkelmandOp 5 september 1934 vindt het jaarlijkse Schuttersfeest in Haaksbergen plaats, een oud volksfestijn dat al sinds 1852 wordt gevierd. Ondanks dat de deelname niet meer zo algemeen is als vroeger, blijft het feest succesvol dankzij de inzet van de jongere generatie. Ook dit jaar trekken de schutters er weer op uit. Voor velen is dit feest een belangrijke gebeurtenis en veel deelnemers bewaren prettige herinneringen aan de dag waarop ze de vogel neerschoten en koning werden.
Het Schuttersfeest krijgt extra grandeur door de functionarissen die een rol spelen en in uniform verschijnen. De stoet wordt geleid door de commandant te paard in een generaaluniform, gevolgd door schutters te paard. De tambour-maître, met een dikke dirigeerstok in zijn hand, danst voor het muziekcorps uit en trekt alle aandacht naar zich toe. In vroegere jaren was deze functie altijd toevertrouwd aan Willem Jan Pieper, die nooit afwezig was. In de stoet zie je verder de koets van het bestuur en de schutters, waarvan velen een witte broek dragen. Aan het hoofd van de schutterij loopt de kapitein met getrokken sabel, bijgestaan door twee bielemannen wiens opvallende kleding de aandacht trekt. Samen met de tambour en hoornblazer gaan ze door de hele gemeente om langslapers te wekken.
Het uitrukken van de schutters vindt plaats rond 8 uur vanaf het Stationsplein. Ze dragen de versierde houten vogel en de koning van vorig jaar, die een ketting draagt met alle koningsmedailles van voorgaande jaren. Voorheen vond het vogelschieten altijd plaats op het landgoed van de heer D. Jordaan F. Jan, genaamd “het Raa”, aan de Hengeloseweg. Maar door strengere regelgeving moest er uitgekeken worden naar een andere locatie. Een meer geschikte plek werd gevonden op de Stichting Scholtenhagen, waar de houten vogel sindsdien het moet ontgelden.
Na het schieten keren de schutters terug en volgt de traditionele rondgang door de straten van Haaksbergen. Bij het huis van de burgemeester wordt halt gehouden. De muziek speelt het “Wien Neerlandsch Bloed” en het vaandel wordt gezwaaid. Dan eindigt het feest, althans voorlopig, want later volgt nog het schuttersbal waar de deelnemers nogmaals samenkomen. Vroeger bezat de schietvereniging een prachtig zijden vaandel, maar helaas ging dit verloren bij een brand in 1923.
Hoewel er veel aangename herinneringen verbonden zijn aan het Schuttersfeest, zijn er ook droevige herinneringen wanneer het ter sprake komt. Op 8 september 1922 vond er een tragisch incident plaats. Na het schieten mochten de prijswinnaars elk een geweer dragen, waar de afgeschoten delen van de vogel aan werden bevestigd. Tijdens de terugmars raakte een van de stukken los, en de drager van het geweer wilde het weer vastmaken. Per ongeluk raakte hij de trekker en het geladen geweer ging af. De vaandeldrager G.A. Wissink, een 98-jarige man en vader van twee kinderen, werd dodelijk getroffen en stortte neer. Enkele uren later overleed hij. De kogel doorboorde ook de JAS en een muziekinstrument van een muzikant, en verwondde de linkerarm van een zekere Arn. Oosterholt. Dit tragische incident zorgde voor grote consternatie en verdriet, en iedereen was diep geraakt door het droevige einde van het feest.
Ondanks dit trieste voorval bleef het toenmalige bestuur aan het roer, omdat het niet hervatten van het feest in 1923 mogelijk het einde van dit oude Haaksbergse feest betekende. Sindsdien worden er speciale maatregelen genomen om dergelijke ongelukken voor, tijdens en na het schieten te voorkomen. Sindsdien verloopt het vogelschieten altijd zonder incidenten.
